zaten

hayatta bir çok bilinmeyen vardır

bizse çok şey her şey bildiğimizi sanırız

bilmediklerimiz yığın olmuş dağ olmuş...

kumdan kalelerde koruruz

bellediklerimizi

asker yengeçlerin kıskacıyla;

asi deniz kızının saçlarına takılarak

hırçın dalgalarla boğuşup

girdaplarının türbülansında sürüklenmiş

karanlık denizdeki

batık gemilerin kuytu dehlizlerinin

koynunda uyumakta

paslanmış hazine sandığının

aralanmasını bekler

içinde unutulup saklı kalmış...

sorar biri "bu ne, şu ne?" diyerek

dilinin ucuna gelip durur durur...

da bir türlü düşmez oradan

bir şey, bir emare gerekli çıkarmaya

zihninin kuytu derinliklerini

yoklar durursun çıkmaz da

bir fırtına eser dokunur ona

bir fırtına eser dokunur aniden

gün vurur

gün olur

dalgalarla kıyıya vurur...

                                           21.02.1971

                         gün-se yayıncılık bilinmez hissiyatlarla takdim etti.

* şiirimizin babası ayberk’tir efenim!
o ve onun “scroll lock tuşu ne işe yarar?” sorusudur...

her şey onun başının altından çıkagelmiştir!

gün gösterisi

bir sonbahar günü düşün...

yazın sıcağıyla kavurduğu ne varsa, yaza olan "daha çok yakar uslu duralım" düşüncesi yüzünden ancak sonbaharda rengini atmaya başlamış.

cennetin sararmış elbisesi gibi bir çayır olsun bu; ucu görünmeyen; başı, sonu, sağı, solu...
el değmemiş ruh mezarlığı...

düşün...

her gece parıltılarıyla karanlığı bölen ay ve yıldızlar ya da özgürlükleriyle böbürlenen kanatlılar veya heyecan uyandıran güzelliklerine rağmen herşeyin "güzellik" olmadığını soludukları havayı bırakırken canlarını da bırakarak ilan eden kelebekler değil buranın sahibi. onlar burada sadece misafir, oyuncu, arkadaş, anı kahramanları, mezar sahipleri... kendilerine tanınan sürede, kendilerine vadedilen bu alanda gösterilerini sunan hatıralar onlar.

düşün ki yıldız kayar...
ne kadar ruh varsa oynaşan, hepsi mezarına kapanır.

günse bencildir! geceyi, geceyle beraber ayı, yıldızları öldürür güneşini doğurmak için. aynı gün heveslendirir kuşları, yollarını aydınlatır terk etmeleri için bu çayırı. gün bencilce davranır; yeniler bu herşeyi, bitirir ve başlatır bu dansı, tanımadığı ruhlar salar çayırın üstüne, "tanışın" der; bencildir işte!


ve yeni güne kadar, yeni ruhlarla dans başlar.